2017’de açtığım bu blog o günden bu yana aynı şekilde duruyor.
Çünkü yazmak, zorlama bir şey gibi. Sesli bir şekilde kendi kendine konuşmaya çalışmak gibi biraz. Öyle yapmaya çalışırım bazen. O zaman da böyle zorlarım kendimi. “bu çok saçma” sesini bastırmaya çalışırım.
Ama yazmak, kendine bir alan açmak aynı zamanda. Şöyle bir durmak. Sıradan düşüncelerim gibi değil. Maymun gibi daldan dala atlamak değil. Daha doğrusu oyuncu maymunlar gibi nereye gittiğini bilmeden zıplamaya benzemiyor en azından. Kendini durmaya zorlaması gerekiyor insanın yazmak için.

Bir de gitmek istediği bir taraf olmalı belki de. Oturup yazdığım şey hakkında dönüp dönüp aynı şeyi düşünmek de biraz zor. Çok zorlanıyoru-